Monday, January 22, 2018

ΕΜΕΤΙΚΟ.."..Να φορέσουν όλαι αι γυναίκες φερετζέδες." Εγκύκλιος ...Ελληνοδεσποτάδων

Έτσι και με επιπλέον φερετζέ ήθελαν τις γυναίκες  απειλώντας και με αφορισμούς όσες δεν υπάκουαν  οι θεσσαλοί μητροπολίτες Τρικάλων ,Καλαμπάκας ,Λαρίσης (η φωτογραφία απο τη χθεσινή διαδήλωση της 21.1.2018 στη Θεσσαλονίκη για την ονομασία της ΠΓΔΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ)


Εφημερίς, αρ. φύλ. 151, 31.05.1889:
καὶ αἱ γυναῖκες αἱ περιπατοῦσαι γυμναὶ εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ ἐπὶ τὰς ἀγυιὰς νὰ φορέσωσιν ὅλαι φερεντζέδες, καθὼς φοροῦσιν αἱ γυναῖκες ἁπανταχοῦ
1 ΠΕΡΙΕΡΓΟΝ ΕΓΓΡΑΦΟΝ Ἐν τῷ κώδικι τῆς Μητροπόλεως Λαρίσσης, ὅστις μετ’ ἄλλων θεσσαλικῶν χειρογράφων ἐκομίσθη ἐνταῦθα καὶ κατετέθη ἐν τῇ Ἐθνικῇ Βιβλιοθήκῃ μετὰ τὴν προσάρτησιν, ὑπάρχει διάταξις τοῦ Μητροπολίτου Διονυσίου καὶ τῶν παρεδρευόντων δύο ἐπισκόπων Τρίκκης καὶ Ἐλασσῶνος δημοσιευθεῖσα ἐν ἔτει 1795.
Εἶνε γεγραμμένη εἰς φύλλον μέγα καὶ ἡ γραφὴ εἶνε καθαρά. Διὰ τῆς διατάξεως ἢ ἐγκυκλίου ταύτης διαιροῦνται οἱ κάτοικοι εἰς τέσσαρας τάξεις, ἑκάστης δὲ τάξεως κανονίζεται ἡ ποσότης τῆς προικός, ἣν οἱ γονεῖς πρέπει νὰ παρέχωσι, καὶ περιορίζονταί τινες περὶ τὸν γάμον ἐθιμοτυπίαι. Ἐν τέλει δὲ νουθετοῦνται αἱ γυναῖκες καὶ μὴ περιπατῶσι γυμναὶ ἐπὶ ἀπειλῇ φρικτοτάτων ἀρῶν πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν. Τὸ περίεργον τοῦτο μητροπολιτικὸν ἔγγραφον δημοσιεύω ἐνταῦθα.
 Α. ΜΟΜΦΕΡΡΑΤΟΣ.

 Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ


 Ἐντιμότατοι κληρικοί, εὐλαβέστατοι ἱερεῖς, τιμιώτατοι προεστῶτες καὶ λοιποὶ πάντες εὐλογημένοι χριστιανοὶ τῆς πόλεως Τρίκκης, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὰ τῆς ἡμῶν ταπεινότητος, χάρις, εἰρήνη τε καὶ ἔλεος εἴη ὑμῖν παρὰ Κυρίου, παρ’ ἡμῶν δὲ εὐχὴ καὶ εὐλογία. Ἐπειδὴ ἐμάθομεν μετὰ τῶν περὶ ἡμᾶς θεοφιλεστάτων ἐπισκόπων, ἐν Χριστῷ ἡμῖν ἀγαπητῶν ἀδελφῶν καὶ συλλειτουργῶν, τοῦ τε Τρίκκης καὶ Σταγῶν, ὅσα ἄτοπα προξενοῦνται εἰς τὰ συνοικέσια, τὰ τελούμενα ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, διά τε τὴν πολύποσον προῖκα ὁποῦ ἐκ μέρους τῆς γυναικὸς δίδεται πρὸς τὸν ἄνδρα, καὶ δι’ ἄλλα ἀνωφελῆ παντελῶς κινήματα, ὁποῦ ἀπ’ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν γίνονται ἐκ τοῦ καιροῦ τῆς μνηστείας ἕως τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ νομίμου γάμου· ἐξ ὧν συμβαίνει ἕκαστος τῶν γονέων, ὡς ἔλαχεν ἔχειν δύο, τρεῖς ἢ καὶ πλείονας θυγατέρας νὰ δοκιμάζῃ μεγίστην δυσχέρειαν εἰς τὸ νὰ ἐκδώσῃ αὐτὰς ἀνδράσι, καὶ νὰ ὑποπίπτῃ πάντοτε εἰς δυστυχίαν πολλάκις δὲ καὶ εἰς χρέος· ἢ ἄλλας μὲν τῶν θυγατέρων αὐτοῦ νὰ κυβερνᾷ εἰς ὑποκείμενα ἀπορώτερα τῶν πρὸς τὸ ζῆν, ἄλλας δὲ εἰς πρόσωπα μὴ τοιαῦτα, παρ’ ὧν ἕπεται αἰώνιον τὸ παράπονον, καὶ ἄλλα, ὡς καταφρονηθεισῶν ἀπὸ τοῦ πατρός. Διὰ τοῦτο ἡμεῖς ὡς ἐπληροφορήθημεν ἐξ ὑμῶν τὴν βλάβην καὶ δυσχέρειαν ὁποῦ προξενεῖται ἔκ τε τῶν ἀνδρῶν προικισμῶν, καὶ ἐκ τῶν μεταξὺ ἀνωφελῶν κινημάτων, προσέχοντες οὐ μόνον ἑαυτοῖς, καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ἡμᾶς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, διῃρέσαμεν τὴν πληθὺν ὑμῶν εἰς τέσσαρας τάξεις καὶ ἠριθμήσαμεν ὁποῖον προικισμὸν νὰ δίδῃ ἑκάστη τάξις κατὰ τὴν δύναμίν της, ὡς καὶ πολλοῖς ὑμῶν ἔδοξε, νουθετήσαντες ὑμᾶς πατρικῶς τε καὶ ἀρχιερατικῶς, ὅπως μὴ γίνωνται τὰ ἐν τῷ μεταξὺ κινήματα, ἵν’ ἔχωσι τὸ σεμνότερον καὶ ἐπωφελέστερον. Καὶ ἡ μὲν πρώτη τάξις νὰ δίδῃ προικία πεντακόσια γρόσια νάχτι· ὀκτὼ βρακοϋποκάμισα· ὀκτὼ μανδύλια μεταξωτά· ἓν στρῶμα· ἓν γιοργάνι· δύο προσκέφαλα· ἓν τζιαρτζάφι· ἓν καζανόπουλον· δύο στρέμματα ἀμπέλι· δύο τζαπιά· ἓν σεντούκι· ἓν σεπέτι· ἓν λεγένι καὶ ἰμπρίκι· τρεῖς φορεσίας σκέτας· δύο ζωνάρια ἀργυρᾶ· τριάκοντα μισόφλορα ζέρια· μία ζυγὴν σκουλαρίκια χρυσᾶ· δύο μπασιμάδες· δύο φέσια· μίαν λεκάνην καὶ ἓν σιαμπτάνι. Ἡ δὲ δευτέρα τάξις τριακόσια γρόσια νάχτι· ἓξ βρακοϋποκάμισα· ἓξ μανδύλια μεταξωτά· ἓν στρῶμα· ἓν γιοργάνι· δύο προσκέφαλα· ἓν τζιαρτζάφι· ἓν καζανόπουλον· ἓν στρέμμα ἀμπέλι· ἓν τσαπί· ἓν σεντοῦκι· ἓν λεγένι καὶ ἰμπρίκι· δύο φορεσιαῖς σκέταις· ἓν ζωνάρι ἀργυροῦν· εἴκοσι μισόφλορα ζέρια· μίαν ζυγὴν σκουλαρίκια· δύο μπασιμάδες· δύο φέσια· μία λεκάνην· καὶ ἓν σιαμπτάνι. Ἡ δὲ τρίτη τάξις, ἑκατὸν πεντήκοντα γρόσια νάχτι· τέσσαρα βρακοϋποκάμισα· τέσσαρα μανδύλια μεταξωτά· ἓν στρῶμα· ἓν γιοργάνι· δύο προσκέφαλα· ἓν τζιαρτζάφι· ἓν καζανόπουλον· ἓν σεντούκι· ἓν λεγένι καὶ ἰμπρίκι· μίαν φορεσίαν σκέτην· ἓν ζωνάρι ἀργυροῦν· δέκα μισόφλορα ζέρια· μίαν ζυγὴν σκουλαρίκια· ἕνα μπασουμᾶν· ἓν φέσι· μίαν λεκάνην· καὶ ἐν σαμπτάνι. Καὶ ἡ τετάρτη τάξις, ὀγδοήκοντα γρόσια νάχτι· τρία ὑποκάμισα· πέντε μανδύλια μπέτζικα· ἓν στρῶμα· ἓν γιοργάνι· δύο προσκέφαλα· ἓν τζαρτζάφι· ἓν σεντούκι· μίαν φορεσιάν· ἓν ζωνάρι ἀργυροῦν· μίαν ζυγὴν σκουλαρίκια ἀργυρᾶ· ἕνα μπασουμᾶν· ἓν φέσι καὶ ἓν σαμπτάνι· καὶ οὗτος εἶνε ὁ προικισμὸς ὁποῦ ἔχει νὰ δίδῃ ἑκάστη τάξις· ὅλαι δὲ αὗται αἱ εἰρημέναι τάξεις νὰ λαμβάνωσιν εἰς τοὺς γάμους δύω μόνους μπρατίμους· καὶ μετὰ τὸ φίλημα τοῦ πενθεροῦ, ὁποῦ γίνεται τῇ βᾳ ἑσπέρας, νὰ φεύγωσιν ἐκεῖθεν οἵ τε μπράτιμοι καὶ οἱ ὑπηρέται· ὅστις δὲ τῶν γαμβρῶν θέλει νὰ πηγαίνῃ εἰς τὸν πενθερόν του, ἢ ὅστις τῶν πενθερῶν εἰς τὸν γαμβρόν του, νὰ λαμβάνῃ ἑκάτερος τρεῖς πλησιεστέρους συγγενεῖς του, καὶ νὰ πηγαίνῃ· ὁμοίως νὰ πηγαίνῃ καὶ ἡ μία πενθερὰ πρὸς τὴν ἄλλην, λαμβάνουσα μεθ’ ἑαυτῆς τρεῖς παρομοίας γυναίκας· ἔτι νὰ παύσωσιν ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς τὰ βρακοϋποκάμισα καὶ γλυκὰ ὁποῦ στέλλονται ἐκ μέρους τῆς νύμφης πρὸς τὸν νυμφίον γινομένου συνοικεσίου· ὁμοίως νὰ παύσωσι καὶ τὰ πεσχέσια τοῦ γαμβροῦ πρὸς τὸν πενθερὸν καὶ τὴν πενθερὰν καὶ ἄλλους συγγενεῖς ἐν τῷ τῶν γάμων καιρῷ ἔτι δὲ αἴσχιστον καὶ ἀπαίσιον εἶνε χωρίς τινος ἐπανωφορίου σεμνοῦ νὰ περιπατῶσιν αἱ γυναῖκες ἐπὶ τῆς λεωφόρου, αἵτινες χρεωστοῦσιν ὅλως δι’ ὅλου, ὅσαι δὲν εἶναι ἐπιδεεῖς φρενῶν, νὰ ἔχωσι πᾶσαν σεμνότητα καὶ κοσμιότητα εἰς ἑαυτάς· εἰς καιρὸν ὁποῦ εἶνε ἄτιμον καὶ ἀποτρόπαιον καὶ τίμιοι ἄνδρες νὰ περιπατῶσιν ἐπ’ αὐτοφώρῳ χωρὶς μπενίσι, πόσῳ μᾶλλον εἶνε αἴσχιστον καὶ ἄτιμον νὰ περιπατῶσιν οὕτως αἱ γυναῖκες; Δι’ ὅλα λοιπὸν ταῦτα παραινοῦμεν, νουθετοῦμεν καὶ συμβουλεύομεν πάντας ὑμᾶς ἀρχιερατικῶς τε καὶ πατρικῶς, ὅτι εἶνε προφανῶς μέγιστον κοινὸν ὄφελος νὰ γίνωνται ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς τὰ συνοικέσια κατὰ τὸν διαληφθέντα τρόπον καὶ αἱ γυναῖκες αἱ περιπατοῦσαι γυμναὶ εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ ἐπὶ τὰς ἀγυιὰς νὰ φορέσωσιν ὅλαι φερεντζέδες, καθὼς φοροῦσιν αἱ γυναῖκες ἁπανταχοῦ· καὶ εἶνε οὐ μόνον τίμιον καὶ ἐπαινετώτατον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ πολλὰ χρήσιμον. Ὅθεν νὰ ἔχητε τὴν εὐχὴν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὰς ἡμετέρας, ὡς πατρικῶς καὶ ἀρχιερατικῶς ὑμᾶς ἐνουθετήσαμεν νὰ πολιτεύησθε ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς· καὶ ὅστις ἀκολουθήσει τῇ καταστρωθείσῃ ἄνωθεν εὐταξίᾳ, καὶ ἡμεῖς θέλομεν εὐχόμεθα ὑπὲρ αὐτοῦ, εὐλογοῦντες αὐτὸν ὡς εὐπειθὲς καὶ γνήσιον τέκνον ὑπακοῆς· ὅστις δὲ ἤθελε φανισθῆ καὶ ἁλωθῆ καταφρονητὴς τῆς κοινωφελοῦς ταύτης εὐταξίας, καὶ ἤθελε φωραθῆ παραβάτης τῶν εἰρημένων πατρικῶν ἡμῶν συμβουλῶν καὶ νουθεσιῶν, καὶ ἐκκλησιαστικῶς καὶ ἐξωτερικῶς ταὰ μέγιστα παιδευθήσεται· καὶ οὐ μόνον ἡμεῖς θέλομεν ἐκφράσει ποταμηδὸν φρικτοτάτας ἄρας κατὰ τῆς κεφαλῆς τοῦ τοιούτου παραβάτου, ἀλλὰ καὶ πατριαρχικὰς καὶ συνοδικὰς θέλομεν φέρει καὶ ἀναγνώσει. Ποιήσατε οὖν ὡς γράφομεν, καὶ μὴ ἄλλως, ἵνα ἡ τοῦ Θεοῦ χάρις καὶ τὸ ἄπειρον ἔλεος σὺν ταῖς παρ’ ἡμῶν εὐχαῖς τε καὶ εὐλογίαις εἴη ὑμῖν.

 αψ[.]ε΄ Ὀκτωβρίου ιδ΄.

 Ὁ Λαρίσσης ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ὑποβεβαιοῖ.
 Ὁ Τρίκκης ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ –
Ὁ Ἐλασσῶνος ΠΑΙΣΙΟΣ. 

Ρωσία :Έχει αυξηθεί σημαντικά αριθμός που πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή

Ο αριθμός των Ρώσων που πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση. Τώρα, τέσσερις από τους 10 Ρώσους θεωρούν ότι η ζωή δεν τελειώνει με το θάνατο.
Το ποσοστό των Ρώσων που πιστεύουν στο εξής έχει αυξηθεί κατά σχεδόν 10% σε διάστημα εννέα ετών, σύμφωνα με έρευνα της ανεξάρτητης δημοσκόπησης του Κέντρου Levada. Το 2008, μόνο το ένα τρίτο των ερωτηθέντων υποστήριξε αυτήν την πεποίθηση, ενώ στα τέλη του 2017 το ποσοστό ήταν 42%.
Οι Ρώσοι αναπτύσσουν επίσης όλο και περισσότερο την πεποίθηση ότι οι αποβιώσαντες συγγενείς τους είναι σε θέση να επηρεάσουν τη ζωή των ζωντανών. Σύμφωνα με το Κέντρο Levada, ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύουν στην κρυμμένη επιρροή των ασθενών τους στη ζωή τους έχει αυξηθεί κατά 10% από το 2008, αυξάνοντας από 28% σε 38%.
Η έρευνα έδειξε ότι οι θρησκευόμενοι είναι γενικά πιο διατεθειμένοι να πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή. Ωστόσο, ακόμη και οι μη πιστούς φαίνεται να τείνουν σε τέτοια συναισθήματα. Σύμφωνα με τη Levada, το 10% εκείνων που ορίζουν ως αθεϊστές ή λένε ότι δεν ακολουθούν καμία θρησκεία πιστεύουν επίσης στην ύπαρξη του ουρανού και της κόλασης καθώς και σε θρησκευτικά θαύματα.
Οι στάσεις των Ρώσων απέναντι σε άλλες μορφές υπερφυσικής παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητες, δήλωσε ο δημοσκόπηση. Ακόμα, οι δεισιδαιμονικές πεποιθήσεις φαίνεται να είναι αρκετά συχνές μεταξύ των Ρώσων. Περίπου το 45% των ερωτηθέντων που συμμετείχαν στην έρευνα δήλωσαν ότι πιστεύουν ότι οι τυχεροί γοητείες φέρνουν την τύχη, τουλάχιστον μερικές φορές. Περισσότεροι από τους μισούς πιστεύουν ότι οι τυχεροί έχουν την ικανότητα να προβλέπουν το μέλλον και ότι οι πνευματικοί θεραπευτές μπορούν να τους βοηθήσουν να επιλύσουν τα προβλήματα υγείας τους.
Ωστόσο, πολύ λιγότεροι άνθρωποι φαίνεται να είναι έτοιμοι να δοκιμάσουν τις πεποιθήσεις τους στην πράξη. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, μόνο το 10% των ερωτηθέντων έχουν προσφύγει στις υπηρεσίες πνευματικών θεραπευτών, ενώ το 14% έχει απευθύνει έκκληση προς τυχοδιώκτες ή αστρολόγους. 
Η δημοσκόπηση πραγματοποιήθηκε από το Κέντρο Levada στα μέσα Δεκεμβρίου και αφορούσε 1.600 άτομα από 48 ρωσικές περιφέρειες. Παρόμοιες έρευνες διενεργήθηκαν από τη δημοσκόπηση το 2008 και το 1998.

Retro Q Φραγκούλης Φράγκος «βούλωστο μωρή αδερφή»



Καθημερινά ..θρασεις σχολιογράφοι αμολούν ,έτσι.. ..ξεκάρφωτα ένα "βούλωστο"
Για όσους δεν γνωρίζετε αυτό,αλλα και πολλά άλλα ακούστε τον στρατηγό που δεν χαρίζεται.. σε κανένα//

Ζητείται Νύφη 38 ετων,χριστιανή,σεμνή και κουτσή

Sunday, January 21, 2018

Γελάστε. Η Μέρα που δε γέλασες είναι χαμένη μέρα

Γράει η
ΓΙΏΤΑ ΙΩΑΚΕΙΜΊΔΟΥ
Φιλολογος
Η Μέρα που δε γέλασες είναι χαμένη μέρα

Οι αρχαίοι το γέλιο το είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, καθώς είχαν προσέξει πως μόνο ο άνθρωπος γελάει (το μόνον γελάν των ζώων άνθρωπον, λέει κάπου ο Αριστοτέλης) και είχαν αναδείξει το γέλιο σε ειδοποιό διαφορά των ζώων από τους ανθρώπους. Ακόμα και στη Σπάρτη, που τη θεωρούμε ,όχι άδικα, αυστηρή και σκοτεινή πολιτεία, ο Λυκούργος, αν τουλάχιστον πιστέψουμε τον Πλούταρχο, είχε αφιερώσει ναό με αγαλματίδιο του Γέλωτα. Λένε μάλιστα πως οι πιο πλακατζήδες από τους αρχαίους μας προγόνους ήταν οι Τροιζήνιοι, που οι άλλοι Έλληνες τους έλεγαν φιλογέλωτες, γιατί δεν σταματούσαν να χωρατεύουν και να αστειεύονται ακόμα και την ώρα των συνελεύσεων της Εκκλησίας του Δήμου. Και ναι μεν τα αστεία και τα πειράγματα προκαλούσαν άφθονα γέλια, εμπόδιζαν όμως την ομαλή λειτουργία των συνελεύσεων, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να παίρνουν αποφάσεις στα σοβαρά ζητήματα. Τελικά καταφύγαν στο Μαντείο των Δελφών, μήπως ο Απόλλων τους βρει κάποια λύση. Σύμφωνα με το χρησμό που πήραν, για να θεραπευθούν έπρεπε να θυσιάσουν στον Ποσειδώνα έναν ταύρο, χωρίς όμως σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας και της θυσίας να γελάσει έστω και ένας από τους συμμετέχοντες.
Συμμορφώθηκαν με την εντολή του θεού αλλά καλού κακού κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών της θυσίας έδιωξαν από το χώρο όλα τα παιδιά, μήπως με τις αναπόφευκτες σκανταλιές τους δώσουν αφορμή στους μεγάλους να γελάσουν. Έτσι και έγινε, αλλά την ώρα ακριβώς της θυσίας οι ιεροθύτες ανακάλυψαν έναν πιτσιρικά, που παρακολουθούσε κρυμμένος τη διαδικασία.
-- Φύγε από δω μικρέ, του βάλαν τις φωνές
-- Γιατί, φοβάστε μη σας φάω τον ταύρο;
απάντησε αυτός θαρρετά, προκαλώντας ακράτητα γέλια..
Όπως ήταν επόμενο η θυσία ματαιώθηκε, γιατί οι Τροιζήνιοι κατάλαβαν πως ο θεός ήθελε να τους δείξει ότι η περίπτωσή τους ήταν ανίατη...


Θεσσαλονίκη .Χρυσαυγίτες βεβήλωσαν μνημείο ελλήνων Εβραίων


Θύμα βανδαλισμού έπεσε το μνημείο του Ολοκαυτώματος στην Πλατεία Ελευθερίας στη Θεσσαλονίκη, το οποίο στήθηκε προς τιμή των ελλήνων Εβραίων της πόλης που εξοντώθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής που κατευθύνονταν στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία άφησαν το… αποτύπωμά τους στο γλυπτό..Ta NEA


Συγκλονίζουν οι Ελληνες που γλίτωσαν από τη σφαγή της Καμπούλ


Συγκλονιστική είναι η περιγραφή των Ελλήνων πιλότων που γλίτωσαν την τελευταία στιγμή από την επίθεση των τρομοκρατών στον 5ο όροφο του ξενοδοχείου Intercontinental στην Καμπούλ. 
Οι τρομοκράτες μπήκαν μέσα στο δωμάτιο του Μιχάλη Πουλικάκου αλλά και του πιλότου Βασίλη Βασιλείου ο οποίος περιέγραψε στο Star τις δραματικές στιγμές που έζησαν.
Όπως είπε, όταν άκουσε τους πυροβολισμούς, αμέσως έσβησε τα φώτα του δωματίου του. Ήταν στον 5ο όροφο, εκεί όπου κατέληξαν οι τρομοκράτες και θέρισαν ζωές.
«Είδα τους σεκιούριτι να τρέχουν προς το βουνό, περίπου 10 άτομα», λέει. Στη συνέχεια, περιγράφει πως ανενόχλητοι οι τρομοκράτες έφτασαν στο δωμάτιό του. Πρώτα, έσπασαν την πόρτα του διπλανού δωματίου, ώστε να μπορούν να παρατηρούν και να «χτυπάνε» στην πλατεία. 
Μετά όμως, μπήκαν στο δικό του δωμάτιο. Εκείνος όμως είχε προλάβει να σκεφτεί πως θα έσωζε τη ζωή του. Άνοιξε την μπαλκονόπορτα για να νομίσουν οι τρομοκράτες πως είχε πηδήξει από το μπαλκόνι.
Και μετά: «αναποδογύρισα ένα από τα δυο κρεββάτια, έβαλα το στρώμα στην πόρτα, άφησα το επίστρωμα κάτω και πήρα το μονό κρεββάτι, ξάπλωσα στο πάτωμα και το κρατούσα 10 πόντους από το έδαφος».
Οι τρομοκράτες μπήκαν και στο δωμάτιό του. Αλλά για καλή του τύχη, πυροβόλησαν το δεύτερο κρεββάτι που υπήρχε στο δωμάτιο και όχι εκείνο που κρυβόταν ο Έλληνας πιλότος.

Ο δεύτερος

Δραματική είναι και η περιγραφή των όσων έζησε και ο έτερος Ελληνας, ο Μιχάλης Πουλικάκος.  Η μητέρα του ενός πιλότου περιέγραψε στον Alpha στα όσα πέρασε ο γιος της στην Καμπούλ. «Είχαν σβήσει τα φώτα. Ήταν στον 4οόροφο. Τελικά, ο Μιχάλης μπήκε μέσα στη μπανιέρα, έβαλε και δυο μαξιλάρια…», είπε η κα Πουλικάκου.
Η ζωή του Έλληνα πιλότου σώθηκε εξαιτίας μιας αλλαγής της τελευταίας στιγμής. Από τον 5ο όροφο, του άλλαξαν δωμάτιο και τον πήγαν στον 4ο.
«Είχε αλλάξει δωμάτιο, από τον 5ο όροφο όπου έγινε το μεγάλο μακελειό, τον είχαν βάλει στον 4ο. Στο δωμάτιο όπου αρχικά έμενε ο σύζυγός μου ήταν καμμένοι και σκοτωμένοι όλοι», είπε η Μαρία Πουλικάκου.
Την ώρα που οι ένοπλοι μπήκαν στο ξενοδοχείο, ο Μιχάλης Πουλικάκος ήταν στο λόμπι. «Στις 06:25 μου λέει «γίνεται μάχη εδώ, για την ώρα είμαι καλά αλλά ίσως χάσουμε την επαφή». Μου έλεγε ότι ακούει πυροβολισμούς, εκρήξεις. Βρισκόταν στο λόμπι την ώρα της επίθεσης και πέρασε μέσα από τις εκρήξεις και τις σφαίρες για να φτάσει στο δωμάτιο του».
Ο ίδιος λίγο μετά την επίθεση έκανε post στο facebook. «Είμαι ακόμα στο ξενοδοχείο intercontinental στην Kαμπούλ. Ασφαλής, αλλά δεν έχει τελειώσει ακόμα (σσ η επίθεση). Σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον σας και τις καλές ευχές σας» έγραψε. 
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ00:21 | Τα ΝΕΑ.gr

Ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση από το συλλαλητήριο για το Σκοπιανό


Ολοκληρώθηκε το συλλαλητήριο, στη Θεσσαλονίκη, για το ονοματολογικό της ΠΓΔΜ, με τη συμμετοχή δεκάδων πολιτών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας και κεντρικό σύνθημα, «Η Μακεδονία Είναι Ελλάδα».

Όπως ανέφεραν από το μικρόφωνο οι διοργανωτές, στις 3 το μεσημέρι ο κόσμος που βρίσκεται στην παραλία της Θεσσαλονίκης υπολογίζεται στις 400.000.  Η ΕΛ.ΑΣ (εκτίμηση στις 13:00) κατεβάζει το νούμερο στους περίπου 100.000 ανθρώπους

Η εξέδρα είχε στηθεί στο πλακόστρωτο της νέας παραλίας, απέναντι από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και οι συγκεντρωμένοι κάλυπταν όλη τη γύρω περιοχή, έχοντας αποκλείσει την παραλιακή λεωφόρο, και εκτείνονταν προς την πλευρά του Λευκού Πύργου, από τη μία πλευρά, και προς το ξενοδοχείο «Μακεδονία Παλάς», από την άλλη.

Παρόντες στο συλλαλητήριο ήταν ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμος και δέκα ακόμη ιεράρχες, σύμφωνα με τους διοργανωτές. Οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Γκιουλέκας, Σταύρος Καλαφάτης, Ελενα Ράπτη, Σάββας Αναστασιάδης, Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέα, Μαρία Αντωνίου.

Παρών, ακόμη, ο πρόεδρος της Ενωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης και οι βουλευτές του κόμματος του Μάριος Γεωργιάδης, Γιώργος Λαζαρίδης, Αριστείδης Φωκάς.

Επίσης, οι βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων Κωνσταντίνος Κατσίκης, Γιώργος Λαζαρίδης και ο αντιπρόεδρος του κόμματος Παναγιώτης Σγουρίδης
Επίσης, ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, η αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης Βούλα Πατουλίδου, ο δήμαρχος Αμπελοκήπων Μενεμένης και πρόεδρος της ΠΕΔ Κ. Μακεδονίας Λάζαρος Κυρίζογλου, πρώην βουλευτές από τον χώρο της Ν.Δ., δήμαρχοι και εκπρόσωποι φορέων.
Οι βουλευτές της Ν.Δ. και ο Απόστολος Τζιτζικώστας περπάτησαν μέσα στο πλήθος, ενώ εκείνοι της Ενωσης Κεντρώων και των Ανεξάρτητων Ελλήνων πήγαν στον χώρο μπροστά και δίπλα από την εξέδρα.
Το συλλαλητήριο άρχισε λίγο μετά τις 2 μ.μ με χαιρετισμούς από εκπροσώπους ομοσπονδιών και συλλόγων και συνεχίζεται με τις ομιλίες.
Από το πλήθος ακούστηκαν αποδοκιμασίες για τους πολιτικούς και το δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη.Συγκέντρωση ενάντια στο συλλαλητήριο έκαναν αντιεξουσιαστές στην πλατεία της Καμάρας.


Άνθιμος: Μακεδονία ίσον Ελλάδα


Τη στήριξή του στο συλλαλητήριο για την υπεράσπιση του ονόματος της Μακεδονίας εξέφρασε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ο οποίος τέλεσε αρχιερατική θεία λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου κατά της χρήσης του όρου «Μακεδονία». 

«Διαδηλώστε αδέλφια μου, Έλληνες Μακεδόνες, σε γη και θάλασσα σε γνωστούς και αγνώστους, σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς, σε Ρώσους και Ασιάτες, στα ανοιχτά πελάγη και στα πλάτη του ουρανού την μεγάλη αλήθεια, την μαρτυρία της ιστορίας, το τραγούδι των φονευθέντων ηρώων μας, τους ψαλμούς των μοναστηριών, της ιστορίας του αληθέστατο μήνυμα: Ότι, δηλαδή η Μακεδονία ήταν και είναι πατρίδα και λίκνο των Ελλήνων, και όπου Μακεδονία ίσον Ελλάδα και όπου Ελλάδα ίσον Μακεδονία» ανέφερε χαρακτηριστικά ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. 

Αντισυγκέντρωση αντιεξουσιαστών


Την ίδια ώρα του συλλαλητηρίου, ομάδα αντιεξουσιαστών προχωρά σε αντισυγκέντρωση στην Καμάρα, ενώ στην Αθήνα ομάδες αντιεξουσιαστών επιτέθηκαν εναντίον πούλμαν που είχαν ξεκινήσει με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. 


Ta NEA.gr


ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ


Ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση από το συλλαλητήριο για το Σκοπιανό

 Πριν 42'

Συγκλονίζουν οι Ελληνες που γλίτωσαν από τη σφαγή της Καμπούλ


 Πριν 50'


Χρυσαυγίτες βεβήλωσαν μνημείο ελλήνων Εβραίων

 Πριν 57'

Νίκη της Λυών επί της Παρί

 00:08

Ισπανία: Πέντε η Μπαρτσελόνα, επτά η Ρεάλ

 00:05

Νεκροί άμαχοι και παιδιά από τις τουρκικές επιδρομές

 00:01

Πολιτική παρέμβαση πάπα Φραγκίσκου με όχημα τη διαφθορά

 21/01/2018 23:48

Λαβρόφ: Δεν υπήρχε τον Ψυχρό Πόλεμο τέτοια «ρωσοφοβία»

Της ημέρας : Ράσα και φερετζέδες

Στο σημερινό ΦΒ της 


Ευτυχία Ξυνίδου
Έβγαλαν και τις υπηρέτριες τους οι πληρωμένοι Ποιμενάρχες για να δείξουν πόσο Μακεδόνες είναι για να τους θεωρεί το ποίμνιο "δικούς" τους! Έχουν καμιά σχέση με Ελληνίδες αυτές που βγήκαν απτο μνήμα τους;



Και μια ανάρτηση από τον φίλο Spyros Hatiras
Σε εκείνους τους παπάδες που ξεκίνησαν ξανά τα εθνικιστικο-λαικιστικα ουγκ, που την έχουν δει Μακάριοι κ δεν ξερω τι άλλο ουρλιάζοντας υστερικά την ανιστορητη και την αγεωγραφητη κοτσανα ότι "Μακεδονια=Ελλαδα", γιατί δεν τους λέει κανείς ότι την Μακεδονία που έχουν στο μυαλό τους και στην οποία αναφέρονται, ΑΥΤΗΝ την Μακεδονία και ΑΥΤΟΝ τον πολιτισμό, τον έθαψε οριστικά και αμετάκλητα (πολύ πριν ενσκυψουν οι Βούλγαροι και οι άλλοι εχθροί) ο ίδιος ο Χριστιανισμός.
Η εισαγόμενη θρησκεία και κοσμοαντίληψη που διακονούν, υπήρξε ο απόλυτος εξολοθρευτής του Μακεδονικού πολιτισμού, τον οποίον -κακως- ταυτίζουν με την Ελλάδα.

Ετοιμάζουν λοιπόν συλλαλητηρια και ουρλιάζουν με φανατισμό, εκείνοι που γκρέμισαν και εξαφάνισαν σωρεία μαρτυριών κάθε κλασσικού μεγαλείου.
Αυτό το κλασικό μεγαλείο που θέλουν να το κάνουν εναν αχταρμά με το δικό τους αφήγημα, συνδέεται μαζί τους μόνο με εναν τροπο: με την σύνδεση θύματος και θύτη.

Περίσσεψαν τα δάκρυα της υποκρισίας τους.
Ας τους τα πει κάποιος.
Και ας προχωρήσουμε.

Ανάρτηση, από τον φίλο Spyros Hatiras

Είναι ένας άνθρωπος που καυτηριάζει τα κακώς κείμενα στην Ελλάδα, αλλά είναι και σπουδαίος Έλληνας, καλλιεργημένος, μορφωμένος που αγωνιά για την Ελλάδα και το μέλλον της!!

CLERGY - CHURCH, MACEDONIA AND HYPOCRISY

For those priests who started again the nationalist-fascist propaganda, who have seen themselves as the blessed protectors of Hellenism , I do not know why they are screaming hysterically about the unrecognized and the inscribed "Macedonian = Greece" because they do not tell us that the Macedonia they have in mind and to whom they refer as Macedonia and its civilization, were irrevocably buried (long before the Bulgarians and the other enemies endured) by Christianity itself.

The imported religion which was forced on to our people and its worldview and conception has been the absolute eliminator of the Macedonian civilization and the real Hellenic civilization which, though, they the clergy and their religion do not identify with.

They are preparing rallies and screaming with fanaticism, those who have demolished and extinguished a host of testimonies of every classical grandeur.

This classic splendor, which they want to promote within their own narrative, is connected with them only in one way: by connecting a victim and its tormentor.

They express the tears of their hypocrisy.
Let someone tell them.
And let us go ahead without them..

Post by friend Spyros Hatiras

He is a great Greek, cultured, educated man, who is angry about various aspects pertaining to mother Greece and her future !!

https://l.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fm.naftemporiki.gr%2Fstory%2F1310634&h=ATMaOOur2Rfhyg9Yp3DxbfhaEJ8c-IXAnDypCasVayFw59i9FAMZPYFnhjRWzTPCaO2UKyeG7UYns86wxKmRbOpPmIi8AZRJDsUG2E0aLUDyRKH1JXVJAyzg9t3oDBsiXHZnbrt1pKZKJsvAZum_JjIyVpIm7UiBzAu7knB5UojK5U_jAj4vvUGb-UO89saKSwqrFYP0uhpTrsRdLczEbvXGmPoXcStIc3XaSu2dA7CE9_OncFT3WTequ8hY3V821-TUEPhGCyKJaEJvoLkPRA-QCe4o0w

Για δες θάμα κι αντίθαμα.....να περπατούν οι ζωντανοί με τους αποθαμένους!!!! Το 1795 οι Θεσσαλού μητρομαντρίτες ζήτησαν από τις γυναίκες να φορουν φερετζέ όπως και αι "άλλα γυναίκες της περιοχής" Φαντάζεστε πως θα ήταν σήμερα οι Καραgκούνες και οι Χασιώτισες και οι βλάχες αν δεν έρχονταν οι Μανιάτες,οι Κρητικοί και οι Υδραίοι να αγωνιστολυν για την απελευθέρωση απο τους Τούρκους και το ράσα; / Δείτε προσεχώς στην EFHMERIS=ΕΦΗΜΕΡΙΣ,, efhmeris.,blogspot.com

Ερευνα. Γιατί τα σχολεία δεν μορφώνουν; .


Ο δάσκαλος John Taylor Gatto μιλά για το ρόλο που πρέπει να διαδραματίζει η εκπαίδευση για το άτομο, την οικογένεια και την κοινωνία στην σύγχρονη εποχή.
Όταν το 1990, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, απονεμήθηκε στον John Taylor Gatto ο τίτλος του «Δασκάλου της Χρονιάς της Νέας Υόρκης» στην ομιλία αποδοχής του τίτλου που εκφώνησε, δεν αρκέστηκε σε απλές ευχαριστίες, αλλά εξαπέλυσε ένα δριμύ κατηγορώ στην συμβατική λογική που διέπει την εκπαίδευση. Δεν απευθύνθηκε μόνο στη Νέα Υόρκη και τους μαθητές του.
Τα λόγια του εκφράζουν και τις ανησυχίες των εκπαιδευτικών και των γονιών όπου και αν βρίσκονται. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη μόρφωση και την δημιουργική απασχόληση των παιδιών μας είναι σοβαρά και πολύπλοκα και δεν αποτελούν αποκλειστική ευθύνη των σχολείων. Κι όμως τα σχολεία μπορούν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την διαμόρφωση της κοινωνίας και του κόσμου που ονειρευόμαστε. Έτσι έχουμε την ευχαρίστηση να δημοσιεύσουμε αυτή την φλογερή ομιλία ενός από τους πιο ένθερμους οπαδούς της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.
giatitasxoleia1 
Η ομιλία του  John Taylor Gatto
Αποδέχομαι αυτό το βραβείο για λογαριασμό όλων των καλών δασκάλων που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Όλων των δασκάλων που πάσχισαν να οικοδομήσουν σχέσεις με τους μαθητές τους. Σχέσεις βασισμένες στην τιμή. Άνδρες και γυναίκες που δεν ήταν ποτέ εφησυχασμένοι, που πάντοτε, στην αδιάκοπη προσπάθεια τους να προσδιορίσουν και να επαναπροσδιορίσουν την σημασία της λέξης «Παιδεία» έθεταν ερωτήματα. Ο «Δάσκαλος της Χρονιάς» δεν είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Οι καλοί δάσκαλοι είναι πολύ χαμηλών τόνων για να γίνουν εύκολα αντιληπτοί. Ο «Δάσκαλος της Χρονιάς» όμως, είναι ένας σημαιοφόρος, ένα σύμβολο γι’ αυτούς τους αφανείς ήρωες που πρόθυμα αφιερώνουν τη ζωή τους στα παιδιά. Η διάκριση αυτή τους ανήκει εξ’ ίσου.
Ζούμε σε μία εποχή βαθιάς κοινωνικής κρίσης. Η χώρα μας βρίσκεται πίσω από 19 βιομηχανικές χώρες όσον αφορά στην ανάγνωση, την γραφή και την αριθμητική που μαθαίνουν τα παιδιά. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στηρίζεται πάνω στο «ναρκωτικό» του καταναλωτισμού. Αν δεν αγοράζαμε τόσα «πουδραρισμένα» όνειρα, το σύστημα θα κατέρρεε. Και τα σχολεία ακόμα, είναι σήμερα ένα «προϊόν προς πώληση» Έχουμε τον υψηλότερο δείκτη εφηβικών αυτοκτονιών στον κόσμο. Στο Μανχάταν, από τους νέους γάμους, το 70% διαλύεται πριν να συμπληρωθεί πενταετία.
Η κρίση στα σχολεία αντανακλά την ευρύτερη κοινωνική κρίση. Είναι προφανές ότι έχουμε χάσει την αίσθηση της ταυτότητας μας. Μαντρώνουμε τα παιδιά και τους ηλικιωμένους και τους βγάζουμε εκτός του κοινωνικού γίγνεσθαι. Κανείς δεν τους απευθύνει πλέον τον λόγο. Όμως χωρίς τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, μια κοινωνία δεν έχει ούτε παρελθόν αλλά ούτε και μέλλον. Μόνο ένα διαρκές παρόν. Στ’ αλήθεια, η λέξη «κοινωνία» δεν έχει καμία σχέση με την φύση των σχέσεων που δημιουργούμε. Ζούμε δικτυωμένοι και όχι μέσα σε κοινωνίες. Αυτό ευθύνεται για όλους τους μοναχικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Κατά περίεργο τρόπο, το σχολείο έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτή την τραγωδία.

Όπως επίσης ευθύνεται για την διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις. Χρησιμοποιώντας το σχολείο σαν ένα διαχωριστικό μηχανισμό, οδηγούμαστε στην δημιουργία ενός συστήματος καστών που πλαισιώνεται από παρίες. Αυτοί περιπλανώνται στους υπόγειους σιδηροδρόμους και κοιμούνται στον δρόμο. Στα 25 χρόνια της καριέρας μου σαν δάσκαλος συνειδητοποίησα ένα καταπληκτικό φαινόμενο -ότι τα σχολεία και η εκπαίδευση βρίσκονται πίσω και μακριά από τις σημαντικές εξελίξεις στον πλανήτη μας. Κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι οι μεγάλοι επιστήμονες οφείλουν την επιστημοσύνη τους στα μαθήματα φυσικής ή χημείας, οι μεγάλοι πολιτικοί στα μαθήματα πολιτικών επιστημών και οι ποιητές στα μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας.
Η αλήθεια είναι ότι τα σχολεία δεν σου μαθαίνουν τίποτε άλλο πέρα από το να υπακούς εντολές. (Κάτι που στη συνέχεια το μαθαίνουν ακόμη πιο βάναυσα στον.. υποχρεωτικό στρατό!) Αυτό μου φαίνεται ανεξήγητο, γιατί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που εργάζονται στα σχολεία ως δάσκαλοι, βοηθοί ή διευθυντές, που νοιάζονται και συμπεριφέρονται ανθρώπινα στους μαθητές. Όμως η απρόσωπη λογική του συστήματος καταπνίγει την συνεισφορά των μεμονωμένων προσωπικοτήτων. Παρ’ όλο που οι δάσκαλοι νοιάζονται και δουλεύουν σκληρά, το σύστημα είναι «ψυχοπαθητικό». Δεν έχει συνείδηση. Χτυπάει το κουδούνι και ο νεαρός που γράφει ένα ποίημα, πρέπει να κλείσει το τετράδιο του και να μεταφερθεί σε ένα διαφορετικό κελί όπου εκεί μαθαίνει ότι ο άνθρωπος και η μαϊμού κατάγονται από έναν κοινό πρόγονο.
Το δικό μας σύστημα υποχρεωτικής εκπαίδευσης είναι μια εφεύρεση της πολιτείας της Μασαχουσέτης το 1850. Συνάντησε αντίσταση -μερικές φορές ένοπλη- από το 80% περίπου του πληθυσμού. Ο τελευταίος αντιστασιακός προμαχώνας ήταν το Μπάρνστεϊμπλ (Barnstable) στο Ακρωτήριο Κοντ (Cape Cod). Εκεί οι κάτοικοι αρνούνταν να δώσουν τα παιδιά τους μέχρι το 1880, όταν η περιοχή καταλήφθηκε από την Εθνοφυλακή και τα παιδιά πήγαιναν σχολείο με την συνοδεία φρουράς. Εδώ συμβαίνει κάτι παράδοξο.
Το γραφείο του Γερουσιαστή Τεντ Κέννεντι (Ted Kennedy), πριν από λίγο καιρό, δημοσίευσε μια έκθεση όπου αναφέρεται ότι πριν από την επιβολή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, το ποσοστό των ανθρώπων που γνώριζαν γραφή και ανάγνωση ανερχόταν στο 98% ενώ, μετά από την επιβολή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο δείκτης δεν ξεπέρασε το 91% το οποίο ισχύει και στην δεκαετία που διανύουμε. Ελπίζω αυτό να σας κινήσει το ενδιαφέρον.
Επίσης αξιοπρόσεκτο είναι και αυτό: Η τάση για την εκπαίδευση μέσα στο σπίτι έχει αυξηθεί σημαντικά. Περίπου 1.500.000 άνθρωποι μορφώνονται αποκλειστικά από τους γονείς τους. Τον προηγούμενο μήνα, περιοδικά που ασχολούνται με εκπαιδευτικά θέματα, έγραφαν το εξής εκπληκτικό: Τα παιδιά που μορφώνονται στο σπίτι φαίνεται ότι προηγούνται στην ικανότητα του «σκέπτεσθαι» κατά 5 ή ακόμα και 10 χρόνια από τους συνομήλικους τους που εκπαιδεύονται με τον παραδοσιακό τρόπο, πηγαίνοντας στο σχολείο.
giatitasxoleia2 
Δεν πιστεύω ότι τα σχολεία πρόκειται να καταργηθούν μέσα στα επόμενα χρόνια -τουλάχιστον όχι όσο ζω. Αν θέλουμε όμως να ανατρέψουμε αυτό που εξελίσσεται σε καταστροφή, λόγω της άγνοιας μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα σχολεία παρέχουν εκπαίδευση και όχι μόρφωση. Αυτό είναι σύμφυτο στον σχεδιασμό του συστήματος. Δεν φταίνε οι κακοί δάσκαλοι ή τα λίγα χρήματα που ξοδεύονται για την Παιδεία. Η έννοια της «σχολικής διδασκαλίας» και η έννοια της Παιδείας δεν ταυτίζονται.

Τα σχολεία σχεδιάστηκαν από τον Χόρας Μαν (Horace Mann), τον Μπάρνας Σίαρς (Barnas Sears) και τον Γ. Ρ. Χάρπερ (W. R. Harper) του Πανεπιστημίου του Σικάγο, τον Θόρνταϊκ του Κολεγίου Κολούμπια και άλλους, σαν εργαλεία επιστημονικής χειραγώγησης της μαίας. Ο σκοπός τους είναι να παράγουν, με την εφαρμογή τυποποιημένων μεθόδων, «τυποποιημένους» ανθρώπους, των οποίων την συμπεριφορά θα μπορούν να προβλέπουν και να ελέγχουν.
Σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό το καταφέρνουν. Η κοινωνία μας όμως βρίσκεται σε αποσύνθεση και σε μια τέτοια κοινωνία επιτυχημένοι θεωρούνται οι άνθρωποι που δρουν ατομικιστικά, είναι αυτάρκεις και έχουν αυτοπεποίθηση -κι αυτό επειδή η κοινωνία που προστάτευε τους αδύνατους και τους εξαρτημένους ανήκει πλέον στο παρελθόν. Τα αποτελέσματα της σύγχρονης εκπαίδευσης είναι ασήμαντα. Οι άνθρωποι που έχουν τύχει «καλής εκπαίδευσης» είναι κυριολεκτικά άσχετοι. Μπορούν να πουλήσουν από φιλμ μέχρι ξυριστικές μηχανές, να διεκπεραιώσουν δουλειές γραφείου και να μιλούν στο τηλέφωνο, ή να κάθονται αποχαυνωμένοι μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή που αναβοσβήνει αλλά, σαν ανθρώπινα όντα είναι άχρηστοι -άχρηστοι για τους άλλους και άχρηστοι για τον ίδιο τους τον εαυτό. Η καθημερινή μιζέρια γύρω μας, νομίζω, οφείλεται κατά κύριο λόγο στο γεγονός -όπως το έθεσε ο Τζον Γκούντμαν (John Goodman) πριν από τριάντα χρόνια- ότι αναγκάζουμε τα παιδιά μας να «μεγαλώνουν παράλογα». Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση και να γίνει στην Παιδεία πρέπει να σταματήσει αυτούς τους παραλογισμούς.
Είναι παράλογο και αντίθετο με τη Ζωή να είσαι μέρος ενός συστήματος το οποίο σε υποχρεώνει να είσαι έγκλειστος μαζί με άτομα της ίδιας ηλικίας και κοινωνικής τάξης. Το σύστημα αυτό σε απομονώνει από την απέραντη πολυμορφία της ζωής και την απόλαυση της ποικιλίας των εμπειριών. Σε αποκόπτει από το παρελθόν σου και το μέλλον σου, και σε φυλακίζει σε ένα ατέρμονο παρόν. Ακριβώς ό,τι κάνει και η τηλεόραση.
Είναι παράλογο και ενάντιο στους φυσικούς νόμους να είσαι μέρος ενός συστήματος που σε υποχρεώνει να ακούς έναν ξένο να απαγγέλλει ποίηση όταν εσύ θέλεις να μάθεις πως χτίζονται τα σπίτια ή να κάθεσαι σ’ ένα μέρος με έναν ξένο που σου λέει πως χτίζονται τα σπίτια όταν εσύ θέλεις να ασχοληθείς με την ποίηση.
Είναι παράλογο και αντίθετο με τους νόμους της ζωής να μετακινείσαι από κελί σε κελί με τον ήχο ενός κουδουνιού, κάθε ημέρα της νεότητας σου, μέσα σε έναν οργανισμό που δεν σου αφήνει καθόλου ιδιωτική ζωή και σε ακολουθεί ακόμα και μέσα στο άσυλο του σπιτιού σου «απαιτώντας να κάνεις τις εργασίες σου».
Ρωτάτε «…και πώς θα μάθουν να διαβάζουν;» Απαντώ. «Θυμηθείτε το παράδειγμα της Μασαχουσέτης» Αν τα παιδιά ζουν με φυσιολογικό τρόπο, αντί να συναγελάζονται σε κελιά, θα μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν και να κάνουν την αριθμητική τους με ευκολία -αφού αυτά είναι σήμερα τα σημαντικά εφόδια για τη ζωή που ξεδιπλώνεται μπροστά τους.
Να έχετε όμως υπ’ όψη ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν εκτιμούμε και τόσο αυτόν που γράφει, διαβάζει και ασχολείται με την αριθμητική. Είμαστε μια χώρα πολυλογάδων. Πληρώνουμε αυτούς που ξέρουν να μιλάνε, τους θαυμάζουμε, και έτσι τα παιδιά μας μιλούν κι αυτά συνεχώς, ακολουθώντας τα πρότυπα της τηλεόρασης και των καθηγητών τους. Είναι πολύ δύσκολο να διδάξει κανείς τα «βασικά» γιατί δεν είναι πια βασικά για την κοινωνία που έχουμε δημιουργήσει.
giatitasxoleia3
Δύο θεσμοί είναι αυτοί που ελέγχουν σήμερα τη ζωή των παιδιών μας: Η τηλεόραση και τα σχολεία, με αυτήν ακριβώς τη σειρά προτεραιότητας. αυτοί «θεσμοί» αποπροσανατολίζουν. Υποβαθμίζουν την αληθινή σοφία, τη γενναιότητα, την εγκράτεια και τη δικαιοσύνη σε μια διαρκή αοριστία, σε κάτι το αφηρημένο.
Αιώνες πιο πριν, ο χρόνος του παιδιού και του εφήβου, αφιερωνόταν στην παραγωγή πραγματικού έργου, αληθινής αγαθοεργίας, πραγματικής περιπέτειας και ουσιαστικής αναζήτησης του πνευματικού καθοδηγητή που θα τους δίδασκε αυτό που πραγματικά ήθελαν να μάθουν. Τα παιδιά και οι έφηβοι ανάλωναν το χρόνο τους στην προσπάθεια επίτευξης κοινωνικών στόχων, η στοργή και η τρυφερότητα αποτελούσαν καθημερινή πρακτική, γνώριζαν και μελετούσαν κάθε πτυχή της κοινότητας τους, μάθαιναν πώς να κάνουν οικογένειες και δεκάδες άλλα πράγματα που χαρακτηρίζουν τον ολοκληρωμένο άνδρα και την ολοκληρωμένη γυναίκα.
Τώρα όμως εγώ και τα παιδιά μου πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα του χρόνου. Από τις 168 ώρες της εβδομάδας, τα παιδιά ξοδεύουν τις 56 στον ύπνο.
Αυτό τους αφήνει περιθώριο 112 ώρες την εβδομάδα. Μέσα σ’ αυτές τις ώρες πρέπει να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα τους. Τα παιδιά μου βλέπουν 55 ώρες τηλεόραση την εβδομάδα. Έτσι τουλάχιστον αναφέρουν πρόσφατες στατιστικές. Αυτό τους αφήνει 57 ώρες την εβδομάδα για να «μεγαλώσουν»
Τα παιδιά μου παρακολουθούν τα μαθήματα του σχολείου 30 ώρες την εβδομάδα. Χρειάζονται ακόμα 8 ώρες για να ετοιμαστούν, να φύγουν για το σχολείο και να επιστρέψουν στο σπίτι, και σπαταλούν -κατά μέσον όρο- 7 ώρες την εβδομάδα για να κάνουν τις εργασίες τους και να διαβάσουν τα μαθήματα τους.
Δηλαδή 45 ώρες συνολικά. Όλον αυτόν τον καιρό βρίσκονται υπό διαρκή επιτήρηση, δεν έχουν χώρο ή χρόνο για τον εαυτό τους και αν προσπαθήσουν μόνα τους να ορίσουν το χρόνο τους και τις ασχολίες τους «συνετίζονται» αναλόγως. Έτσι λοιπόν μένουν 12 ώρες την εβδομάδα για να δημιουργήσουν την ατομική τους συνείδηση και προσωπικότητα. Φυσικά, τα παιδιά τρώνε, και αυτό απαιτεί κάποιο χρόνο, αλλά όχι πολύ αφού η παράδοση του οικογενειακού γεύματος αποτελεί πλέον παρελθόν. Εάν αφαιρέσουμε τις τρεις ώρες του φαγητού, έχουμε 9 ώρες ελεύθερου χρόνου για κάθε παιδί.
Δεν αρκεί. Έτσι δεν είναι; Όσο πιο πλούσιο είναι ένα παιδί τόσο λιγότερη τηλεόραση βλέπει.. Όμως ο χρόνος του είναι εξ’ ίσου περιορισμένος εξ αιτίας μιας ευρύτερης γκάμας διασκεδάσεων και αναπόφευκτων δεσμεύσεων όπως τα ιδιαίτερα μαθήματα -που τελικά σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις τα έχει επιλέξει.
Όλα τα παραπάνω είναι, όλως παραδόξως, απλά ένας πιο εύσχημος τρόπος δημιουργίας εξαρτημένων ανθρώπων που δεν θα είναι ποτέ σε θέση να δώσουν νόημα και ουσία στις ζωές τους και να διασκεδάσουν πραγματικά. Αυτή η εξάρτηση και η έλλειψη στόχων έχει καταντήσει εθνική αρρώστια και κατά τη γνώμη μου γι’ αυτό ευθύνονται η τηλεόραση και τα σχολεία.
Σκεφτείτε τα πράγματα που μας δολοφονούν ως έθνος: Τα ναρκωτικά, ο ανελέητος ανταγωνισμός, το σέξ ως μέσον αναψυχής, η πορνογραφία της βίας, ο τζόγος, το αλκοόλ και η χειρότερη πορνεία απ’ όλες: Ζωές αφιερωμένες στην αγορά αγαθών -ο καταναλωτισμός ως φιλοσοφία και στάση ζωής. Σε όλα αυτά τα «ναρκωτικά» είναι εθισμένος ο εξαρτημένος άνθρωπος που κι αυτός με τη σειρά του είναι ένα μοιραίο προϊόν του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Θα ήθελα να σας μιλήσω για τις επιπτώσεις που έχει στα παιδιά το να τους αφαιρούμε όλο τους το χρόνο -χρόνος που τους είναι απαραίτητος για να μεγαλώσουν- και να τα εξαναγκάζουμε να ασχολούνται συνε χώς με γενικότητες. Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση και να γίνει -που δεν θα συνοδεύεται από προσπάθεια να εξαλειφθούν αυτές οι συγκεκριμένες ασθένειες- θα είναι μια παρωδία.
giatitasxoleia4 
1. Τα παιδιά που διδάσκω δείχνουν αδιαφορία για τον κόσμο των μεγάλων. Αυτό ανατρέπει την εμπειρία χιλιάδων ετών. Η στενή παρακολούθηση του τι σκοπεύουν να κάνουν οι μεγάλοι, ήταν πάντοτε η πιο συναρπαστική ασχολία για τη νεολαία. Όμως σήμερα κανένα παιδί δεν θέλει να μεγαλώσει -και ποιος μπορεί να το κατηγορήσει γι’ αυτό; Εμείς είμαστε τα παιχνίδια τους.

2. Τα παιδιά που διδάσκω δεν έχουν καμιά περιέργεια για ό,τι συμβαίνει γύρω τους, και αν έχουν κάποια, αυτή είναι παροδική. Δεν μπορούν να συγκεντρωθούν για πολλή ώρα, ακόμα και στα πράγματα που τους αρέσουν. Μπορείτε να διακρίνετε τη σχέση ανάμεσα στο συνεχές χτύπημα του κουδουνιού και στην συνεχή αλλαγή αιθουσών διδασκαλίας με την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης;
3. Τα παιδιά που διδάσκω δεν έχουν αίσθηση του μέλλοντος, την αίσθηση ότι το αύριο είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με το σήμερα. Ζουν σε ένα διαρκές παρόν. Η στιγμή την οποία ζουν είναι το όριο της συνειδητότητάς τους.
4. Τα παιδιά που διδάσκω είναι ανιστόρητα. Δεν έχουν συναίσθηση του τρόπου με τον οποίο το παρελθόν καθόρισε το παρόν διαμορφώνοντας τις αξίες τους και τις ζωές τους και περιορίζοντας τις επιλογές τους.
5. Τα παιδιά που διδάσκω είναι σκληρά στις σχέσεις τους με τα άλλα παιδιά. Δεν συμπάσχουν με την δυστυχία, γελούν με τις αδυναμίες των άλλων και νιώθουν περιφρόνηση για τους ανθρώπους που φαίνεται καθαρά ότι χρειάζονται βοήθεια.
6. Τα παιδιά που διδάσκω δεν ανοίγονται εύκολα και δεν είναι ειλικρινή στις σχέσεις τους. Έχουν μάθει να κρύβουν τον αληθινό εαυτό τους πίσω από ένα εξωτερικό προσωπείο που έχουν «συναρμολογήσει» με κομμάτια από χαρακτήρες και συμπεριφορές που έχουν δανειστεί από τα τηλεοπτικά τους πρότυπα ή έχουν δημιουργήσει μόνα τους για να ξεγελούν τους δάσκαλους τους. Επειδή δεν είναι αυτό που δείχνουν προς τα έξω, η μάσκα πέφτει όταν εκθέτουν τις εσώτερες πτυχές του εαυτού τους σε μια στενή σχέση. Γι’ αυτό και τις αποφεύγουν.
7. Τα παιδιά που διδάσκω είναι υλιστές. Ακολουθούν το παράδειγμα των δασκάλων τους που «βαθμολογούν» τα πάντα με υλιστικά κριτήρια και τους τηλεοπτικούς αστέρες που ξεπουλούν ό,τι έχουν και δεν έχουν.
8. Τα παιδιά που διδάσκω είναι εξαρτημένα, παθητικά και φοβισμένα μπροστά στις νέες προκλήσεις. Αυτή η δειλία πολλές φορές εκδηλώνεται με έναν επιφανειακό «τσαμπουκά» ή θυμό ή επιθετικότητα, όμως κατά βάθος υπάρχει έλλειψη θάρρους.
Θα μπορούσα να απαριθμήσω κι άλλες καταστάσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν από μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αν θέλουμε να σταματήσουμε την κατρακυλά του έθνους μας, αλλά πιστεύω ότι μέχρι τώρα έχετε αντιληφθεί τις θέσεις μου, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε. Αυτή την ασθένεια την έχει προκαλέσει ή το σχολείο ή η τηλεόραση ή και τα δύο μαζί. Είναι απλά θέμα αριθμητικής. Τα παιδιά τρώνε το χρόνο τους στην τηλεόραση και στο σχολείο. Αυτό είναι που κατέστρεψε την Αμερικανική οικογένεια. Η οικογένεια δεν είναι πλέον το σχολείο των παιδιών της.
Τι μπορεί να γίνει; Πρώτα απ’ όλα χρειαζόμαστε έναν εφ’ όλης της ύλης, αδιάκοπο, διάλογο σε εθνικό επίπεδο. Έναν διάλογο που θα γίνεται συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε χρόνο. Πρέπει να του δοθεί τόση έμφαση, να διεξάγεται με τέτοια επιμονή που οι εφημερίδες και τα μέσα ενημέρωσης να αρχίσουν να τον βαριούνται -όπως βαριούνται κάθε τι που έχει διάρκεια. Πρέπει να διατυπώσουμε επιχειρήματα, να φωνάξουμε μέχρι να βρεθεί λύση για το ζήτημα των σχολείων ή να διαπιστώσουμε ότι η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Εάν μπορέσουμε να το λύσουμε έχει καλώς. Αν όχι, τότε η επιτυχία της κατ’ οίκον μόρφωσης ανοίγει έναν διαφορετικό και πολλά υποσχόμενο δρόμο.
Διοχετεύοντας τα χρήματα που ξοδεύονται για την μόρφωση των παιδιών, πίσω στην οικογένεια, πετυχαίνουμε μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Κάνουμε καλό και στην οικογένεια και στα παιδιά.
giatitasxoleia5
Η πραγματική μεταρρύθμιση είναι εφικτή. Δεν κοστίζει τίποτα. Πρέπει να επανεξετάσουμε τις θεμελιώδεις αρχές της εκπαίδευσης και να αποφασίσουμε τι θέλουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας και γιατί. Εδώ και 140 χρόνια αυτό το έθνος προσπάθησε να επιβάλλει τους στόχους της εκπαίδευσης από ένα απρόσιτο κέντρο αποφάσεων, απαρτιζόμενο από «ειδικούς» -μια συγκεντρωτική ελίτ κοινωνικών καθοδηγητών. Όμως αυτό απέτυχε. Ούτε πρόκειται να πετύχει ποτέ. Είναι πρώτομεγέθης προδοσία του δημοκρατικού οράματος που καθιστούσε κάποτε αυτό το έθνος ένα ευγενές πείραμα.
Μπροστά στα μάτια μας διαδραματίστηκε η απόπειρα των Ρώσων να κυριαρχήσουν και να ελέγξουν την Ανατολική Ευρώπη. Η προσπάθεια μας να επιβάλουμε την δική μας κοινωνική ορθότητα, χρησιμοποιώντας σαν εργαλείο τα σχολεία, είναι εκ θεμελίων σαθρή και καταρρέει, αν και με πιο αργό και επώδυνο τρόπο. Δεν έχει φέρει αποτελέσματα γιατί οι θεμελιώδεις αρχές της είναι μηχανιστικές, απάνθρωπες και εχθρικές προς τις αρχές της οικογενειακής ζωής. Η μηχανιστική εκπαίδευση μπορεί να ελέγξει τις ανθρώπινες ζωές. Η πραγματικότητα όμως εκδικείται με φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας: Ναρκωτικά, βία, αυτοκαταστροφή, αδιαφορία και τα συμπτώματα που βλέπω στους μαθητές μου.
Είναι καιρός να ανατρέξουμε στο παρελθόν για να αποκτήσουμε ξανά μια λειτουργική εκπαιδευτική φιλοσοφία. Εκείνη που προτιμώ εγώ, είναι αυτή που εφάρμοζαν για χιλιάδες χρόνια οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης. Θεωρώ ότι λειτουργεί το ίδιο καλά και για τα φτωχά παιδιά και για τα πλούσια. Την χρησιμοποιώ όσο μπορώ στα πλαίσια της δικής μου διδασκαλίας -δηλαδή όσο μου αφήνουν περιθώρια οι κανονισμοί της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
Στον πυρήνα αυτού του ελιτιστικού εκπαιδευτικού συστήματος βρίσκεται η πίστη ότι η αυτογνωσία είναι η μοναδική βάση της πραγματικής γνώσης. Σε πολλές περιπτώσεις, και σε κάθε ηλικία, το παιδί καλείται να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα μόνο του. Χωρίς να το βοηθήσει κανείς. Μερικές φορές η δοκιμασία αυτή είναι πικίνδυνη, όπως το να καλπάσει πάνω σ’ ένα άλογο ή να το κάνει να πηδήξει, αλλά αυτή βέβαια, είναι μια δοκιμασία που ξεπερνούν με επιτυχία πριν να συμπληρώσουν τα δέκα τους, χιλιάδες παιδιά κοινωνικά επιφανών οικογενειών. Μπορείτε να φανταστείτε ένα παιδί που έχει ξεπεράσει μόνο του ένα τέτοιο πρόβλημα να μην έχει την πεποίθηση ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με οτιδήποτε καταπιαστεί;
Μερικές φορές το πρόβλημα είναι να δαμάσεις τη μοναξιά, όπως έκανε ο Θορώ (Thoreau) στη λίμνη Γουόλντεν.
Ένας πρώην μαθητής μου, ο Ρόλαντ Λεγκιάρντι-Λάουρα (Roland Legiardi-Laura), αν και οι γονείς του είχαν πεθάνει και ο ίδιος δεν είχε κληρονομήσει τίποτα, διέσχισε τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος του, με ποδήλατο. Δεν είχε μπει ακόμα ούτε καν στην εφηβεία. Αρα δεν μας προξενεί καμία έκπληξη που όταν πια έγινε άντρας γύρισε ένα φιλμ για τη Νικαράγουα και κέρδισε ένα διεθνές βραβείο -αν και η κανονική του δουλειά ήταν ξυλουργός. Αυτό που κάνουμε τώρα, είναι να αφαιρούμε από τα παιδιά το ζωτικό χρόνο που τους είναι απαραίτητος για να αποκτήσουν αυτογνωσία. Αυτό πρέπει να σταματήσει.
Πρέπει να βρούμε εκπαιδευτικές διαδικασίες για να κερδίσουν τα παιδιά τον χαμένο τους χρόνο. Πρέπει να δείχνουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά, από την πολύ μικρή τους ηλικία, αναθέτοντας τους ανεξάρτητες εργασίες, που θα μπορούν ίσως να έχουν προκαθοριστεί από τα σχολεία τους, αλλά θα γίνονται εκτός των σχολικών κτιρίων. Πρέπει να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα σπουδών όπου το κάθε παιδί θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξει τα στοιχεία της προσωπικότητας του που είναι μοναδικά και να μάθει να στηρίζεται στις δυνάμεις του.
Λίγο καιρό πριν, έστειλα με ένα λεωφορείο (δίνοντας τους 70 δολάρια) ένα δωδεκάχρονο κορίτσι και τη μητέρα του -που δεν μιλάει αγγλικά- στην ακτή του Νιου Τζέρσι. Εκεί το κορίτσι γευμάτισε με τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος του Σι Μπράϊτ (Sea Bright) και του ζήτησε συγγνώμη γιατί είχε ρυπάνει την παραλία, πετώντας ένα άδειο κουτί αναψυκτικού. Γι’ αυτή τη δημόσια παραδοχή του λάθους της, είχα κανονίσει να ανταμειφθεί το κορίτσι με το να «προσληφθεί» για μια ημέρα από την αστυνομία και να βοηθά στις μικροϋποθέσεις. Λίγες μέρες αργότερα, άλλοι δύο δωδεκάχρονοι μαθητές μου ταξίδεψαν μόνοι τους από το Χάρλεμ μέχρι την 31 η οδό Γουέστ (West 31 st Street), όπου δούλεψαν ως βοηθοί στην έκδοση μιας εφημερίδας. Την επόμενη εβδομάδα, τρεις από τους μαθητές μου θα βρεθούν στους βάλτους του Νιου Τζέρσι, και θα παρατηρούν το πώς σκέφτεται και δρα ένας πρόεδρος μεταφορικής εταιρίας όταν στέλνει τριαξονικά φορτηγά στο Ντάλας, το Σικάγο και το Λος Αντζελες.
giatitasxoleia6 
Αυτά είναι «παιδιά θαύματα» που έχουν ενταχθεί σ’ ένα «ειδικό» πρόγραμμα; Όχι. Απλώς είναι καλά παιδιά από το κεντρικό Χάρλεμ, έξυπνα και ζωντανά, που είχαν όμως τόσο κακή εκπαίδευση που τα περισσότερα απ’ αυτά όταν ήλθαν σ’ εμένα δεν ήξεραν καλά -καλά να προσθέτουν και να αφαιρούν. Κανένα απ’ αυτά δεν ήξερε ούτε καν πόσο πληθυσμό έχει η Νέα Υόρκη, ή την απόσταση της Ν. Υόρκης από την Καλιφόρνια.

Πρέπει αυτό να με ανησυχεί; Μα φυσικά και πρέπει. Είμαι όμως σίγουρος ότι αν αποκτήσουν γνώση του εαυτού τους, θα μπορέσουν και να διδάξουν τον εαυτό τους, γιατί μόνο αυτού του είδους η γνώση έχει δια χρονική αξία. Πρέπει να δώσουμε στα παιδιά ελεύθερο χρόνο. Τώρα! Αυτό είναι το κλειδί της αυτογνωσίας τους. Πρέπει να τους φέρουμε σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο όσο πιο γρήγορα μπορούμε, έτσι ώστε ο ελεύθερος χρόνος τους να μην ξοδεύεται σε αοριστίες και αφηρημένα πράγματα. Αυτό είναι κατεπείγουσα προτεραιότητα. Χρειάζεται δραστική παρέμβαση για να διορθωθούν τα λάθη. Τα παιδιά μας πεθαίνουν στα σχολεία σαν τις μύγες. Είτε καλό είτε κακό, το σχολείο παραμένει το ίδιο: Άσχετο με την πραγματική ζωή.
Τι άλλο χρειάζεται μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση; Να παύσει να είναι ένα παράσιτο στην κοινωνία που εργάζεται. Πρέπει να κάνουμε την κοινωνική εργασία μέρος της εκπαίδευσης. Είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να μάθουμε τα παιδιά μας να είναι υπεύθυνα.
Επί πέντε χρόνια διηύθυνα ένα «αντάρτικο» σχολικό πρόγραμμα. Κάθε παιδί, πλούσιο ή φτωχό, έξυπνο ή όχι, έπρεπε να συμπληρώσει μέσα σ’ ένα χρόνο 320 ώρες σκληρής κοινωνικής εργασίας. Πολλά από αυτά τα παιδιά, χρόνια αργότερα, ήλθαν σ’ εμένα και μου είπαν ότι αυτή η εμπειρία άλλαξε τη ζωή τους, ότι τους έμαθε να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, και τους βοήθησε να επανεξετάσουν τους στόχους και τις αξίες τους. Αυτό συνέβη στα 13 τους χρόνια, όταν ήταν στο πειραματικό σχολείο. Αυτό πέτυχε, γιατί στην πλούσια περιοχή που βρισκόταν το σχολείο μου, επικρατούσε χάος. Όταν αποκαταστάθηκε η «τάξη» το πρόγραμμα μου σταμάτησε. Ήταν περισσότερο επιτυχημένο και ανέξοδο απ’ ότι έπρεπε για να το αφήσουν να λειτουργεί. Αποδεικνύαμε τα ακριβά και ελιτίστικα προγράμματα σκάρτα. Σε αυτή την πόλη δεν υπάρχει έλλειψη προβλημάτων. Τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν να λυθούν αυτά τα προβλήματα. Σε αντάλλαγμα θα κερδίσουν την προσοχή και τον σεβασμό των μεγάλων. Αυτό είναι καλό και γι’ αυτά και για εμάς τους υπολοίπους.
Ανεξάρτητη μελέτη, κοινωνική εργασία, εναλλαγές εμπειριών, ελεύθερος χρόνος και ενδοσκόπηση. Αυτές είναι πολλές και διαφορετικές μαθητείες. Είναι εφικτές, φθηνές και αποτελεσματικές μέθοδοι για το ξεκίνημα μιας αληθινής αναμόρφωσης των σχολείων. Καμία όμως μεταρρύθμιση μεγάλης κλίμακας δεν πρόκειται να επανορθώσει το κακό που έχει γίνει στα παιδιά μας και στην κοινωνία, αν δεν συμπεριλάβουμε και την οικογένεια στο βασικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Οι Σουηδοί το έχουν καταλάβει αυτό από το 1976 και εγκατέλειψαν το σύστημα της υιοθεσίας ανεπιθύμητων στους γονείς τους παιδιών. Αντί γι’ αυτό ξοδεύουν τις ώρες τους και τον εθνικό τους πλούτο ενισχύοντας τον θεσμό της οικογένειας, ώστε τα παιδιά που γεννιούνται να μην εγκαταλείπονται από τους γονείς τους. Μείωσαν τον αριθμό των ανεπιθύμητων γεννήσεων. Από 6000 το 1976 σε 15 το 1986. Οπότε κάτι μπορεί να γίνει. Οι Σουηδοί κουράστηκαν να πληρώνουν τα σπασμένα από τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και αποφάσισαν να κάνουν κάτι. Άρα κι εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι.
Η οικογένεια είναι η κινητήρια δύναμη της εκπαίδευσης. Αν χρησιμοποιούμε τα σχολεία για να απομακρύνουνε τα παιδιά από τους γονείς τους, θα εξακολουθήσουμε να βλέπουμε το τρομακτικό θέαμα που βλέπου με σήμερα. Αυτή ήταν η βασική λειτουργία των σχολείων από το 1650, τότε που ο Τζον Κόττον (John Cotton) ανακοίνωσε ότι αυτός ήταν ο κύριος στόχος των σχολείων της αποικίας Μπέϊ (Bay), και ο Χόρας Μαν (Horace Mann) το 1850 το ανακοίνωσε σαν σκοπό των σχολείων της Μασαχουσέτης.
Η βάση κάθε καλής ζωής είναι το πρόγραμμα μαθημάτων της οικογένειας. Απομακρυνθήκαμε απ’ αυτό το πρόγραμμα. Καιρός είναι να επιστρέψουμε. Ο μοναδικός δρόμος για την επιστροφή σε μια υγιή Παιδεία είναι να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για να απελευθερώσου με την οικογενειακή ζωή από την ασφυκτική μέγγενη των εκπαιδευτικών οργανισμών. Να ενθαρρύνουμε, την ώρα του σχολείου, την συνάντηση γονιών και μαθητών. Έτσι θα σφυρηλατηθούν ισχυροί οικογενεια κοί δεσμοί. Αυτό είχα στο μυαλό μου όταν έστειλα το κορίτσι και τη μητέρα του στην ακτή του Ν. Τζέρσι για να συναντήσουν τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος.
giatitasxoleia7
Έχω πολλές ιδέες για τη δημιουργία ενός οικογενειακού προγράμματος μαθημάτων, και είμαι βέβαιος ότι και εσείς μπορείτε -αν το σκεφτείτε καλά- να προτείνετε πολλά. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια πλήρη αναθεώρηση της εκπαίδευσης είναι τα μεγάλα συμφέροντα που έχουν επενδύσει κεφάλαια στο τωρινό εκπαιδευτικό σύστημα, και δεν επιθυμούν να αλλάξει -όσο κι αν υποστηρίζουν το αντίθετο.
Πρέπει να απαιτήσουμε να ακουστούν νέες ιδέες. Οι δικές μου και οι δικές σας. Έχουμε χορτάσει από τις απόψεις των «ειδικών» της τηλεόρασης και των εφημερίδων. Τώρα απαιτείται ένας ανοιχτός διάλογος. Φτάνουν πια οι γνώμες των ειδικών. Οι ειδικοί δεν εξέφρασαν ποτέ σωστή άποψη για την εκπαίδευση. Οι λύσεις τους είναι δαπανηρές. Εξυπηρετούν μόνο τους εαυτούς τους και ευνοούν τον συγκεντρωτισμό. Φτάνει πια! Καιρός να επιστρέψουμε στην δημοκρατία, στον σεβασμό του ατόμου, και την οικογένεια.
Είπα ό,τι είχα να πω. Σας ευχαριστώ.
(Σημείωση του εκδότη του περιοδικού HOPE: Ζητήσαμε από τον κ. J. T. Gatto να μας γράψει λίγα λόγια για το τι συνέβη όταν εκφώνησε τον παραπάνω λόγο. Μας έστειλε την απάντηση που ακολουθεί. Πρέπει να σημειώσουμε ότι όταν αποφάσισε να σταματήσει να διδάσκει σε αυτό το σχολικό σύστημα δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το πώς θα εξασφάλιζε το εισόδημα του).
Τ.Γ. Περιοδικό HOPE
[Αγαπητέ Τζον,
Ενάμισι χρόνο μετά την ομιλία, σταμάτησα να διδάσκω. Μια εβδομάδα αργότερα μου ζητήθηκε να μιλήσω στους μηχανικούς του διαστημικού κέντρου NASA- Goddard, και μια εβδομάδα αργότερα στον Λευκό Οίκο. Αμέσως μετά με προσκάλεσαν να «ανοίξω» τις εργασίες της νέας σαιζόν του Κέντρου Τέχνης του Νάσβιλ και ήμουν επίσης ο κύριος ομιλητής της Συνόδου των Βιβλιοθηκάριων στο Κολοράντο. Πέρασα 8 ώρες με τους υπεύθυνους 32 τμημάτων τηςUnited Technologies Corp. στο Χάρτφορντ (Hartford). Από εκεί πήγα στο κοινόβιο Φαρμ (Farm) στο κεντρικό Τενεσί, σε έναν καταυλισμό Ινδιάνων στο Νέο Μεξικό, και σε ένα Χριστιανικό συνέδριο για την οικιακή εκπαίδευση στην Ατλάντα.
Εδώ και 5 χρόνια που έχω πάψει να διδάσκω, έχω κάνει 522 ομιλίες και έχω συμμετάσχει σε συνέδρια σε 49 πολιτείες (δεν έχω πάει ακόμα στην Οκλαχόμα) και σε έξι ξένες χώρες. Δεν κάνω διαφήμιση, αλλά πάω όπου με καλέσουν, αρκεί οι οικοδεσπότες μου να μην προσπαθούν να καθορίσουν τι πρέπει να πω.
Βρίσκομαι σε αεροπλάνο σχεδόν μέρα παρά μέρα, έχω πάρει 42,5 κιλά και πιστεύω ότι θα σας αφήσω χρόνους αν δεν βρω κάποιο τρόπο για να αδυνατίσω, αλλά εν τω μεταξύ έχω βρει πολλούς εκπληκτικούς, γενναίους, καθημερινούς ανθρώπους σε κάθε σημείο του κοινωνικοπολιτικού φάσματος. Έχω πειστεί ότι υπάρχει μια Αμερικανική Αναγέννηση σε λανθάνουσα κατάσταση στον λαό αυτής της χώρας. Αρκεί να βρούμε έναν τρόπο να αποκαταστήσουμε το όραμα της δημοκρατίας.
Πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε. Έχω και την πίστη και την ελπίδα ότι θα τα καταφέρουμε.]
John Taylor Gatto: Ήταν δάσκαλος για 30 χρόνια σε δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης. Ανακηρύχθηκε Δάσκαλος της Χρονιάς της πόλης της Νέας Υόρκης το 1989, το 1990 και το 1991 και Δάσκαλος της Χρονιάς της Πολιτείας της Νέας Υόρκης το 1990 και το 1991. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων: “Dumping Us Down”, του “The Exhausted School” και του “TheEmpty Child: A Schoolteacher’s Intuition about the Problem of Modern Schooling” .
NEXUS, ΜΑΪΟΣ 1998
Εμείς το διαβάσαμε στοpsycheandlife2.wordpress.com
Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr -Μαρία Κάπλα

Και με τη προτροπή του φίλου μας ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΛΛΕΑ δημοσιεύουμε  http://efhmeris.blogspot.gr/2018/01/blog-post_63.html



Ψάξε στην Εφημερίδα efhmeris.blogspot.com

wibiya widget

There was an error in this gadget